
Toen doorgaan niet meer vanzelfsprekend was
In het voorjaar van 2024 merkte ik dat er iets was veranderd. Niet mijn liefde voor het vak of het plezier in het werken met mensen, maar mijn veerkracht. Dingen waar ik normaal mijn hand niet voor omdraaide, kostten ineens veel energie.
Als praktijkhouder en werkgever droeg ik de eindverantwoordelijkheid voor vier locaties en bijna twintig medewerkers. Ik was gewend om veel te doen, verantwoordelijkheid te nemen en door te gaan. Achteraf zie ik steeds duidelijker hoe lang ik eigenlijk voortdurend ‘aan’ heb gestaan.
Op een gegeven moment was het genoeg. Ik heb zelfs serieus overwogen om mijn praktijk te verkopen en ermee te stoppen. Gelukkig ben ik eerst gaan praten - met mijn partner, mensen om mij heen en collega’s. Door uit te spreken waar ik tegenaan liep, werd één verlangen steeds duidelijker:
Ik wil meer rust in mijn hoofd.
Die eenvoudige zin werd het begin van een nieuwe weg.

